November 2011

JoHo heeft een rommelige oversteek gehad naar de Kaap Verden. Met hoge golven van alle kanten, geen wind op dag 2 en daarna flink wat wind, niet echt een plaatje. We zijn blij als we na ruim 6 dagen de landcontouren van het eiland Sal in de Kaap Verden zien. Er staat een flinke swell en dichter bij Palmeira zien we hoe de golven kapot slaan op de kust, oei. Toch liggen er een aantal boten voor anker. We varen wat dieper de haven in en pikken een mooring op, die blijkt van een grote vissersboot te zijn die al twee weken weg is. Kijken hoelang we kunnen blijven.

Na een redelijk rustige nacht, gaat John zijn plicht doen, inchecken van JoHo en zijn bemanning en kijken of we ergens gas kunnnen bijvullen. Ons gasfles was drie dagen nadat we vertrokken leeg, kennelijk werkt de meter niet meer, die gaf nog ruim 1/2 aan. Ik ga beginnen aan het ontzouten van de kuip en kleding. Na een uurtje of zo komt John terug met de mededeling dat hij om 11 uur terug kan komen om in te checken en de Shell kon onze USA fles niet vullen maar had wel een vervangende gevulde fles. Ook goed.

We kijken wat rond in Palmeira en hebben last van een totale cultuur-shock. Ja we zijn in Afrika dat weten we, maar we hadden gedacht dat de Kaap Verden ondertussen wel wat vooruitgang hadden ondergaan. Niet dus, het is eigenlijk niet veel beter dan aan de ons bekende Oost-Afrikaanse kant. De lokale mensen hoeven niet zo nodig, sommigen noemen dat 'laid back' en wij merken dat vooral goed bij de vijf pogingen om in te klaren. Het blijft bij pogingen en wij zijn er intussen helemaal klaar mee. Totdat we magische worden ''morgen gaan we naar Mindelo'' uitspreken. In een keer kwam er vlaag van werklust langs, want in Mindelo zitten de hogere bazen van de lokale dienst en het zou natuurlijk vragen oproepen als we daar komen, vanuit Sal en enkel de havengelden hebben betaald maar niet zijn ingeklaard... Binnen 10 minuten was de boot ingeklaard alleen wij zelf dan weer niet omdat de immigratieman zich kennelijk daar niet zo druk om maakt (maar dat wordt vast vervolgd bleek later in Mindelo).

Na twee hele dagen nemen we alweer afscheid van Porto de Palmeira, we zeilen naar het zuiden van Sal en ankeren bij Santa Maria. In het kort, de ankerplaats was slecht, we konden door de swell en golven niet eens aan de kant. Het klonk wel erg gezellig in de bars, maar helaas dus niet voor ons. De volgende dag zijn we weer en-route, op naar het veelbelovende BoaVista.
Niets is teveel gezegt, de baai bij Porto de Sal Rei ziet er prachtig uit. Azuur blauw water, witte stranden, de baai ziet er goed beschermd uit, dit gaat hem worden. Anker uit en genieten. We liggen net, of binnen twee uur staat er een 2,5 meter swell die zonder zichtbare aanleiding (wind of systeem) gewoon binnenwandelt. We vinden het vreemd en dan komt Steve -die we nog kennen van zijn zeilboot Christina Pearl op de Guadiana rivier in Portugal- langs en verteld ons dat de swell gaat opbouwen naar 4 meter.
Hij ligt er al een aantal dagen, vertelt ons de horrorverhalen van de vorige swell en wat dat doet op deze plaats. De volgende ochtend is het inderdaad niet meer te houden, snuggers en lijnen breken, dus tijd om verder te gaan. Ondertussen zijn we wel totaal op, ik heb last van chronisch slaapgebrek, wat zich weer uit in lichamelijk klachten. Maar veiligheid gaat voor alles, en dus weer een nachtelijk zeiltocht in een verwarde zee.
In carrical stoppen we met drie zeilboten, JoHo, Christiana Pearl en Pitufa (een jong Oostenrijks stel). Sau Nicolau oogt erg groen vanaf de waterkant, de ankerplaats is weer rollerig, maar het ligt redelijk tot goed.

Carrical is een heel klein gehucht en er is geen telefoonnetwerk. Hier stond ooit een conservenfabriek om tonijn in te blikken. De fabriek is al enkele jaren gesloten, wat het dorp niet ten goede is gekomen, alles is in verval. Als we in de fabriek rondlopen lijkt net of alle activiteiten gisteren zijn gestopt en direct verder kunnen, we missen alleen de mensen. Het heeft wel iets buitenaards.
De wandeling rondom Carrical is prachtig, groen en bergachtig en erg vruchtbaar. Op de vraag waarom er maar 1 grote tuin is, die ook nog eens van 1 privaat persoon en toevallig niet van het dorp is krijgen we geen antwoord. Tja, we proeven wel afgunst, maar als we voorstellen om zelf ook zoiets op te zetten om het dorp te voorzien van groente en fruit wordt raar op gereageerd. Dan moet er namelijk wel gewerkt gaan worden....

Als na een paar dagen het weer veranderd gaan we verder, de volgende stop is Porto de Tarafal nog steeds op Sao Nicolau. Vanaf hier willen we met zijn allen een excusrie over het eiland maken. Maar na weer een zeer slechte rollerige nacht hakken we de knoop door. We blijven hier geen seconde langer, we nemen afscheid van Steve, Birgit en Christian en zeilen voor een dag naar het eiland Santa Luzia en dan door naar Mindelo, waar de baai erg beschut moet zijn (en dus rustiger). Santa Luzia is een mooi eiland maar ook hier kunnen we niet aan land ivm de swell. Ondertussen hebben we het wel een beetje gehad met de Kaap Verden. We zijn natuurlijk verwend door al onze zeilreizen, maar zo erg als hier hebben we ook nog nergens liggen rollen.

We gaan het nog een keer proberen met een stop in Mindelo. Er moet een ankerplaats achter de breakwater zijn en in het ergste geval een marina. De tocht van Santa Luzia naar het eiland Sao Vincente is erg interessant, we kiezen om beneden langs te gaan. De zeegang is behoorlijk boven langs maar we vergeten dat Sao Vincente en Santo Antao dicht bij elkaar liggen waardoor er zich een acceleratiezone vormt tussen de twee eilanden. Golven bouwen op door de 35 knopen wind en de tegenstroming is ook nog eens een knoop of 3. Als we het laatste kaapje ronden aan de zuidkant van het eiland en omhoog willen zeilen geeft onze GPS nog 1 knoop vooruitgang aan. Wind en stroming op de neus, tacken helpt niet. Er is maar een oplossing, heel dicht langs de kust op motor met een ietsepietsie stukje genua op omhoog ploeteren. Het geploeter duurt 4 uur, in deze tijd leggen we maar liefst 5 nm af. Net voor het donker word lopen we de baai van Mindelo in en gooien ons anker uit. We liggen.

Mindelo is prima. We slapen als een os, het rolt niet. In een woord geweldig. Hier zien we ook een aantal bekenden uit de Algarve, reuze gezellig. Het stadje stelt niet veel voor maar er zijn weer wat supermarkten. Internet is een crime, langzaam en duur, tot we een pleintje vinden waar je GRATIS internet hebt, als het er is. Hopi geduld is vereist, gelukkig hoeven we geen trein te halen.
De eerste dagen zijn we volop bezig de boel te verkennen. Verder ontmoeten we nieuwe mensen. Regelmatig gaan we voor de Sundowners met een vast groepje Engelsen en Nederlanders.

Op 11 november is het zover. John wordt vandaag 40 jaar. De boot is versiert met ballonen en er staat naast de kado's een cake met kaarsjes en 40 erop. De avond ervoor hebben we met een ander stel. Zij (Hariette) Nederlands, hij (Alex) Spaans. Het was zo gezellig dat we op 11 november een rustdag hebben ingelast. Genietend van een zonnige dag met een drankje in onze hand. Proost, op naar de 50.

Samen met Johan en Ciska van MV van Straelen, Sam en Adrian van SY Bluemoon, Mac van SY Morwenna en ons zei de gek, huren we een mini bus om over het eiland Sao Vincente te touren. Het eiland is boven verwachting groen, maar heeft geen bomen, wel prachtige uitkijkpunten. De lunch is geweldig en we eindigen de dag met natuurlijk een sundowner.
Met dezelfde groep, behalve Mac daar komt Steve van SY Christina Pearl voor in de plaats, nemen we de ferry naar het buureiland Santo Antao. Ook hier nemen we met zijn allen een mini bus en touren langs groene bergen met indrukwekkende ravijnen en craters. Heuvels en valleien met grote bomen en hele bossen passeren de revue. De smalle, met kinderkopje bestraatte weg uit de 16e eeuw brengt ons tussen twee bergketens waar je aan beide zijden werkelijk 1000 meter naar beneden kijkt, de scenery is onbeschrijfbaar mooi. Ze zeggen dat je voor dit eiland minimaal drie dagen nodig hebt en dat klopt ook, maar we zijn al blij met wat we die dag allemaal zien en meemaken, echt een toppertje.

De dagen die volgen brengen we door zoals elke andere boot onderweg met klussen, bevoorraden en alles klaarmaken voor vertrek. Ons plan is naar Suriname te zeilen waar we kerst willen doorbrengen. Ik denk dat er een heel lint van boten die kant op gaat, we kennen er zelf al een tiental met plannen hier te komen.
Ben benieuwd wie werkelijk gaan. Er staat ons een oversteek van zo'n slordige 1800 nm te wachten voordat we daar antwoord op zullen krijgen.