MEI 2011

We liggen nog steeds voor anker bij Ilha da Culatra. We gaan ook nergens heen want we wachten op de nieuwe matrassen voor de achterkajuit. Ons Portugees mannetje is er druk mee bezig, zegt-ie.
De maand begint goed, we hebben zonnige dagen met weinig wind en het wordt dan in een keer lekker behaaglijk (25+). De truien en lange broeken kunnen uit, welkom zomerkleding. Culatra is een plek van hereniging en herkenning, iedere dag druppelen de boten die bij Nave Pegos boatyard stonden langzaam de ankerplaats op. Vele beginnen hier pas met het opbouwen en repareren van de zeilen en andere mankementen. Mocht je nog iets missen kun je nog altijd met je dinghy naar de 5 km verderop gelegen vissersplaats Olhao.

Op 11 mei krijgen we de schrik van ons leven, we hebben toch al wel het een en ander meegemaakt op onze reizen, maar dit (gelukkig) nog niet eerder.
Na een nacht van weinig slaap (de wind kan hier ineens komen op zetten en als dan andere boten vrij dicht op je komen ankeren moet je regelmatig kijken of het anker het wel houdt) zien we iets verderop een grote boot met kraantje, de eerste gedachte was: gaan ze hier nou ook al mooringen leggen. Ik let er verder niet op en ga druk in de weer met het ontbijt. Hoor ik plots John schreeuwen naar die boot dat ze de maritieme politie moeten bellen.
Ik kijk uit mijn keukenraampje en zie een soort jute bal naast de boot. John is ondertussen hevig aan het gebaren en ik ga toch maar eens een kijkje buiten nemen. Wat ik zie is dat het helemaal geen jute bal is maar een dood persoon. Hij of zij ligt met de buik in het water en drijft vlak langs onze boot. Zo te zien ligt het al een tijdje in het water...
Vervolgens drijft het rustig verder, gelukkig zijn nog maar weinig mensen wakker en blijft dit beeld hun bespaart. Na ruim 1,5 uur komt de maritieme politie aanzetten en wordt het stoffelijk overschot uit het water gehaald. 's avonds horen we van een nederlandse die hier op Culatra op vakantie is, dat het op TV was. De politie weet niet of het hier om een man of vrouw gaat, helaas ontbraken de handen en deel van de voeten. Of het hier om een misdrijf gaat wist ze ook niet te vertellen.

We liggen dus in de algarve (portugal) in het waddengebied tussen Faro en Olhao. Dit gebied is omring door enkel eilanden, Ilha Faro, Ilha Bareta, Ilha Armona en Ilha Culatra. Bij dit laatste eiland liggen we op anker en af en toe gaan we hier een eindje wandelen. Over het strand wandelen we van het hoofddorp Culatra, waar voornamelijk vissers wonen, naar de zuidwestkant van het eiland waar de vuurtoren in Farol staat. Farol is buiten het seisoen een verlaten dorpje. Over de slingerende stenen paden maken we een rondje verlaten dorp. We passeren de reddingsbrigade en lopen naar het duingebied waarachter het strand ligt. Als afsluiter van deze prachtig wandeling een biertje bij cafe Janoca in Culatra.

Op een zeilboot ben je altijd bezig het verbruik van energie en water. Bij regen vangen we dit water op via onze dakgootjes of bij droogte maken we water met onze zelfgemaakte watermaker. Elektra wordt via de zonnenpanellen en windgenerator (en als we zeilen de schroefasgenerator) opgevangen en gaat in onze accubank. De lampen aan boord zijn tegenwoordig bijna allemaal LED's. Voortstuwing gaat grotendeels middels de wind en als het echt niet anders kan op de dieselmotor.
Ik schrijf dit omdat ik juist iets las over CO2-voetafdruk en CO2-compensatie (waar ze een heuse beurshandel van willen maken). Zo zie je maar dat het leven op een boot heel milieuvriendelijk is met weinig tot geen uitstoot. Met dit gegeven in het achterhoofd weten we weer wat wij compenseren, onze vliegreizen...
Eind mei zijn we toch weer met z'n tweeen voor een lang weekend naar Nederland gevlogen. Dit kon dankzij de bemanning van de Tokeh Baroe (Kees en Anja). Wij mochten voor deze dagen op hun plek in de haven van Olhao liggen. De tijd in Nederland was hectisch, veel spullen moesten er nog gekocht worden en veel dingen gedaan. De spullen die Joseph en Karin meenemen als ze in July met de auto naar ons toekomen moeten alvast klaarstaan. Even snel langs mijn ouders, een bliksembezoek aan oma die de laatste tijd aan het kwakkelen is.
En zo was het weer maandag en tijd om terug te vliegen. Voorlopig lijkt het erop dat dit de laatste keer is dat we naar Nederland gaan. Het was zoals gewoon weer erg gezellig en erg druk.

De laaste week van mei hebben we de boot ook vol gestopt met drinken en etenswaren. Lekker geBBQ'ed en geborreld met Kees en Anja. Van Chris, een engelsman die we van de bootyard kennen en in Culatra weer zagen heeft John geleerd hoe je crablegs moet uitpeuteren. Het weer is vrij onstabiel geweest en gebleven voor het tijd van het jaar.
Mei was een drukke maand. De planning is nu richting Ayamonte op de Guadiana rivier te varen, waar we onze tweedehands rolreefsysteem moeten ophalen. Maar eerst hebben we afscheid van Kees en Anja genomen die klaar waren en gaan voor hun trip met de Tokeh Baroe naar de Canarische eilanden. Waarschijnlijk zien we elkaar daar ergens in september of oktober jongens!