APRIL 2011

Op 1 april -en dat is geen grap- vliegen we terug naar Nederland via Curacao. Onze vlucht heeft nogal wat voeten in de aarde. De binnen-eilandse vlucht van Bonaire naar Curacao blijkt bij aankomst niet te gaan, onze carrier DAE besloot net die dag surseance aan te vragen... Maar binnen een uurtje hebben we een vervangende vlucht met Divi Divi air gekregen (en dat is snel voor Antilliaanse begrippen), omdat onze vlucht van Curacao naar Amsterdam met KLM verloopt.
We worden met zijn zevenen inclusief de piloot in het vliegtuigje gepropt. Onze bagage die toch iets zwaarder was dan we hadden gedacht gaat gewoon mee, hoezo veilig gevoel. De motoren worden gestart en met een oorverdovend kabaal stijgen we op. Nog een keer worden we getrakteerd op prachtige beelden vanuit de lucht van Bonaire. Waarschijnlijk komen we hier ergens volgend jaar pas weer en dan met eigen boot.

In Nederland is het zoals gewoonlijk een overvol programma. We proppen zoveel mogelijk in vier dagen, wat lukt maar erg stressvol is. De rust keert weer terug (voor even) als we het vliegtuig in stappen op weg naar Faro (Portugal) waar onze zeilboot JoHo op ons ligt te wachten. Maar in wat voor een staat, dat zal wel weer blijken bij aankomst. Ook weer spannend.
Met de taxi gaan we naar de Nave Pegos boatyard die niet al te ver van het vliegveld in Faro ligt, je zou het kunnen lopen maar met alle onze bagage is dat nou niet echt iets waar we op zitten te wachten. Onze JoHo staat al 1,5 jaar op de kant en op dezelfde plek, we zijn blij haar weer te zien.
JoHo ziet er goed uit, gelukkig hebben we geen Glades (Florida) Boatyard syndroom. De enige beesten die we rondom de boot vinden zijn spinnen in alle vormen en maten.

We hebben twee weken nodig gehad om alles aan de onderkant te vervangen of te repararen. JoHo lag er goed bij, lekker droog en niet al te veel schimmel aan boord, al geeft een lekker sopje altijd uitkomst in het laatste geval. Gelukkig hing er nog een lijstje op ons prikbord wat er vervangen of vernieuwd moest worden, scheelt weer tijd.
Binnen maken we de boot enkel schoon zodat we er weer in kunnen leven en slapen. Ondertussen maken we een lijst wat-nog-te-doen.

Het weer speelt mee, het is prachtig en zonnig de eerste weken, maar toch lekker fris in de namiddag. Prachtig om te klussen. We zijn natuurlijk wel de vaste 30 C gewend van Bonaire, maar als alternatief hebben we truien aan voor de warmte.
Wat afsluiters en het schroefas-lager worden vernieuwd, ik breng drie lagen anti-fouling verf aan (speciale verf voor de onderkant tegen de alg en pokken aangroei). Ook de zijkant wordt aan een inspectie onderworpen en we vinden hier en daar wat plaatsen waar toch een likkie verf over heen moet.

Samen met onze buren Susanna en Martin uit Duitsland gaan we bij de Lidl en Aldi de boot volladen met drank. Nee niet alleen maar alcohol ook non-alcohol. We krijgen het voor elkaar om hun auto 3 keer afgeladen vol terug te krijgen naar JoHo. We praten dan maar niet over wat ik allemaal met mijn fietsje nog heb gehaald. Voor de speciale dingen die niet te krijgen zijn in Faro gaan we met onze buren naar Portimao. Eerst alle boot-onderdelen kopen en daarna een oude bekende van hun bezoeken. De middag brengen we door op het terras met natuurlijk koud bier en wijn. Niet slecht.

Bijna twee weken lang speelt het weer mee. Droog en zonnig. Tot de dag van de tewaterlating van JoHo dichterbij komt. Dikke wolken pakken zich samen, wind wakkert aan, het regent en we besluiten het dus nog maar een dagje uit te stellen.

Op woensdag 20 april is dan zover, de hele dag had het geregend, alles was nat, we hadden eigenlijk niet meer verwacht het water in te gaan. Vanaf het moment dat er op onze boot werd geklopt klaarde het weer op en gingen ze toch met de travellift aan de slag. Snel maken we alles in orde. De dinghy is helaas lek (!@?!) en die brengen we maar naar het punt waar JoHo het water in gaat. De travellift heeft het moeilijk, JoHo is een zware polyester boot. Langzaam gaat ze naar het water waar ze thuis hoort. Nog even snel alles nakijken en langzaam gaat ze ter water. JoHo drijft en alles ziet er goed uit.
Vanaf Nave Pegos boatyard in Faro zijn we naar Culatra gevaren, een eiland in het Formosa gebied rondom Faro. Prachtig, wat hadden we dit gemist. Bijna geen wind, een waterig zonnetje en wij op weg naar onze ankerplaats.

Mijn verjaardag gaat verwaaid met regen voorbij, we blijven tot 1e paasdag verwaaid liggen, we konden niet naar de kant. Als eerste moet die dinghy gerepareerd worden anders kunnen we zo-wie-zo niet naar de kant. Drie keer is scheepsrecht, wat klopt bij het repareren van onze dinghy. Hij loopt niet meer leeg en blijft drijven.

Onze eerste dagen zijn dus afzien, het is voor ons gevoel koud, slechts 18 C binnen in de boot, brrrrrrrrrrrrrrr. Dikke truien en sokken worden van stal gehaald. We slapen ook nog gescheiden (achterin) tot dat onze nieuwe matrassen voor in de punt worden geleverd. Dolblij zijn we met de dag wat we lekker warm tegen elkaar aan kunnen liggen.
Nu zijn we druk iedere dag de rest van de klussen op te pakken -als het weer het toelaat. De wat-nog
-te-doen lijst is nog weer wat langer geworden in de tussentijd, maar wij hebben gelukkig alle tijd. We wandelen wat over het eiland en pakken af en toe een biertje aan de kant.
Genieten hoort er ook bij op z'n tijd.