JANUARI 2010

Nieuwjaarsdag, het is wederom een prachtige dag. In de na middag gaan we naar Divi Flamingo voor het Happy Hour. We krijgen een kadootje in de vorm van een Green Flash. Dit fenomeen kan zichtbaar zijn bij een heldere dag wanneer de zon opkomt of ondergaat. Soms kan dit groen licht als een soort straal omhoog schieten vanaf het punt waar de zon onder gaat. We hebben toch al heel wat zeeen bevaren, rond de evenaar, maar nog nooit heb ik een Green Flash gezien, tot vandaag dus. Hopelijk is dit een goede voorbode op wat gaat komen dit jaar.

We gaan een dagje toeren en stoppen bij de zoutpannen. De zoutpannen zijn buiten het toerisme een goede bron van inkomsten. Het zeewater wordt ingedampt door de zon en uiteindelijk blijft er het zout over. Dit zout wordt vervolgens verkocht over de hele wereld. Ook in het verre verleden was dit een (zelfs even de enige) bron van inkomsten, in de 17e eeuw werden er onder leiding van de West-Indische Compagnie slaven geimporteerd voor de zoutwinning. Slaven vanuit Afrika die in de zoutwinning werkten verbleven 's nachts in slavenhutjes bij de zoutpannen. De huisjes zijn net groot genoeg om in te slapen.
Verderop vinden we een hoop flamingo's in een aangrenzend zoutmeertje en via de Willemstoren Lighthouse rijden we naar de Beachhut bij Sorobon om even een verkoelend drankje te nuttigen. Prachtig deze zuidkant van Bonaire.

Op driekoningen is Jaap jarig. Jaap en Klas wonen bij ons in de wijk. De hele buurt is dan ook uitgenodigd voor een BBQ, waar nieuwe kennismakingen en de laatste roddels de ronde doen. Je moet Bonaire vergelijken met een klein dorp. Als je vandaag iets zegt of doet weet morgen het hele eiland het. Even wennen voor een stadsmeisje, dat wel.

Natuurlijk zijn wij buiten leuke dingen doen ook nog steeds aan het klussen. Het huis moet klaar zijn voordat John's ouders komen. Het is voornamelijk afwerken, wat best leuk werk is want je ziet meteen resultaat, maar de klok loopt, tik tak tik tak. Ondertussen zijn we er ook uit met Sunbelt, het bedrijf dat ons huis de afgelopen jaren heeft verhuurd (maar die alles zonder borgstelling hebben laten slopen). Helaas is het ons niet gelukt de kleur te achterhalen die gebruikt is om ons huis te schilderen zodat we bepaalde plekken die vergeten waren kunnen bijwerken. Hoe moeilijk kan het zijn, zou je denken. Maar ik denk dat we uiteindelijk voor kleurmenger moeten gaan spelen nu blijkt dat alle (door Sunbelt doorgeven) kleuren niet kloppen. Nieuwe uitdaging zullen we maar denken.

Verder staat Januari in het teken van de Staten verkiezingen, een zeer spannende tijd. Ik hoor mensen denken; "Maar Bonaire, Saba en Sint Eustasius zouden toch in 2010 bijzondere gemeenten worden van Nederland?". Laat ik dit zeggen, zo simpel is het niet. Op dit ogenblik zijn er geen gesprekken meer gaande tussen Nederland en de drie eilanden en is de geldkraan dichtgedraaid wat verschikkelijk slecht is voor Bonaire (en met name voor de arme mensen die werkelijk geen idee hebben wat voor politieke spelletjes er met hun eiland worden gespeeld).
Waarom is dit zo erg zeg je? Wel, het ziekenhuis moet uitgebreid (gerenoveerd) worden en de landingsbaan moet in afzienbare tijd worden vernieuwd anders komt de veiligheid ingeding. Dat laatste zou als gevolg hebben dat vliegtuigen Bonaire niet meer aandoen. Geen vliegtuigen geen toeristen, geen toeristen geen inkomen. Verder moet het schoolsysteem verbeterd worden, als je ziet waar en waarmee men hier les moeten geven, het is erbarmelijk. Bonaire is onderdeel van de NEDERLANDSE ANTILLEN en het lijkt wel een derde wereldland.
Om deze redenen is het beter voor Bonaire als de Groene partij wint, deze partij wil weer met Nederland om de tafel. Maar de actie van Nederland, het dichtdraaien van de geldkraan wordt hier uitgelegd door de andere (rood en blauw) partijen aan de lokale bevolking als een brute reactie van een kolonisator en dit drijft deze dus recht in de armen van deze (nationalistische) partijen die dit zelf hebben veroorzaakt...
Wilders kan er nog wat van leren.

Hoe dichter we bij de kiesdag komen, des te meer partij-vlaggen het eiland sieren. In de ene wijk is het rood en een andere wijk kiest voor groen en ook auto's laten middels vlaggen hun voorkeur zien. 22 Januari mogen de ingezetenen naar de stembus, gelukkig zijn er geen ongeregeldheden. Tegen tienen in de avond rijden er veel auto's toeterend over Bonaire, de uitslag is bekend, de Groene Partij heeft de meeste stemmen. Er is hoop voor Bonaire.

De dag voor de verkiezingen hebben we bij ons op Lagoen Hill 52 een Happy Hour georganiseerd (het eiland werd vroeger drooggelegd legde John uit, maar sinds een paar jaar kennelijk niet meer). We hebben alle buren en een aantal bewoners uit de wijk en wat vrienden uitgenodigd. Het is een waar succes. Na ons Happy Hour gaan we nog even vrolijk door bij Rob en Ans die weer een een geweldige BBQ hebben geregeld. Rob heeft heerlijke sausen gemaakt die over sate's of een ge-bbq-de varkenshaas gaan. Een 'baked potatoe' maakt het helemaal top. Met volle buikjes sluiten we de avond af.

23 Januari komen Leo en Toos met Arkefly voor drie weken naar Bonaire. Het vliegtuig is keurig op tijd, we zien het vanuit de auto landen. Het inklaren neemt iets meer tijd in beslag dan gewenst, maar wees welkom op Bonaire. Het is wel even wennen als je van -4 graden naar +32 graden celcius gaat. Ons huisje is in orde en na even de koffers uitpakken nemen we ze op eigen verzoek meteen mee naar happy hour bij City Cafe waar we Rob en Ans (onze buren) ook tegen komen. Gelijk maar even kennis maken. Met een glaasje in onze handen zien we de zon ondergaan, wel even wat anders dan die kou en sneeuw.

Eindelijk na weken zeuren mijnerzijds gaan we naar Washington Slagbaai National park. Dit park ligt in het noorden van het eiland en wordt beheerd door Stinapa. Stinapa draagt zorg voor de riffen en natuur op Bonaire. Het hele park bestaat uit onverharde wegen en onze auto bonkt en schut dan ook flink. De attracties in de Efteling zijn er niets bij. We nemen de lange route, langs de kust en komen dan eerst bij Salina Matijs uit. Een salina is een droogvallend (zout)meer, een natuurlijke zoutpan. Na dit bezoek gaan we via de duinen en enkele prachtige boka's naar de vuurtoren waarna we hobbelend naar Pos Mangel rijden waar een natuurlijk drinkplaats voor de dieren is. We zien maar liefst 1 hele leguaan. Hij gaat er eens goed voor zitten zodat we foto's kunnen nemen en het eindresultaat mag er wezen.
Zo tegen luchtijd arriveren we bij Boka Slagbaai. We nuttigen een drankje en hapje en daarna springen we in zee. Helaas is er een hoop kapot geslagen de laatste jaren als gevolg van langsrazende orkanen. We ondervinden dat ook weer bij Slagbaai, waar vroeger zand was zijn nu alleen nog maar koraal-kiezels en rotsen. Het water is troebel en snorkelen is dan ook geen succes.
Binnen een uurtje vervolgen we onze weg richting uitgang.
Ondanks dat we niet veel dieren hebben gezien en het een en ander door de golven kapotgeslagen is heb ik een geweldige dag gehad.