NOVEMBER 2009

Op de eerste van de maand zijn we op weg, John brengt JoHo de Guadiana rivier op en ik rij met onze auto naar boven. Lekker die vrijheid. De auto kan mooi op een parkeerplaats aan de waterkant, waar we vanaf de boot goed zicht op de auto hebben. Als JoHo ligt kan ik ook aan boord. John probeert meteen onze nieuwe 6pk dinghymotor uit en die loopt als een zonnetje. Wij weer helemaal blij. Vooral op een sterk stromende rivier heb je een behoorlijk dinghymotor nodig.

Het leven aan boord bevalt goed, er is maar een min punt en dat zijn de avonden, die zijn al goed koud. Wij maken iedere avond gebruik van onze gaskachel. Overdag als de zon schijnt gaat het redelijk, het kwik kan oplopen tot 27 graden celcius op een mooie dag. Bij een bewolkte of regenachtige dag wordt het gelijk een stuk frisser we komen dan niet boven de 20 graden uit. Ik hoor menigeen in Nederland denken 'maar dat is toch helemaal niet slecht', maar vergeet niet wij liggen wel in zuid Spanje/Portugal.

Gelukkig is de gezelligheid als vanouds. We drinken koffie aan boord de Concha die in Vila Real do Santo Antonio in de marina ligt. Karel heeft een leuke dame Jet genaamd aan boord en we hebben veel lol onder elkaar. Wij weet is het een blijvertje, wij hopen van wel, ze zijn wel aan elkaar gewaagd. Ruud en Ulla zien we weer en we maken kennis met een duits/nederlands stel die ook een boot hebben gekocht in de USA. Zij hebben dit jaar de oversteek naar Europa gemaakt en meteen besloten weer terug te varen naar de Carieb. Zij vonden het te koud en misten contact met leeftijdsgenoten. Iets wat wij ons levendig voor kunnen stellen, ik denk dat de gemiddelde leeftijd hier in Portugal/Spanje rond de zestig ligt. We zullen ze maar de jongere ouderen noemen.

Als we een tijdje op de rivier liggen krijgen we een schokkend mailtje met foto's uit Bonaire, ons huisje ziet er verschikkelijk uit en moet hoognodig een opknap beurt hebben. Wat gaan we doen, we hebben alles ingeslagen voor de winter op de JoHo. Vliegtickets zijn ook niet echt goedkoop, misschien kunnen we het laten opknappen. Natuurlijk afhankelijk van de prijs. We orienteren ons eerst op het internet, daarna hebben we onderling een gesprek. Ik denk dat het niet zo slecht is dat we die richting uit gaan. Kunnen we met eigen ogen aanschouwen hoe het er werkelijk bij staat. Maar dan rijst de vraag waar laten we JoHo achter, ik heb geen zin in nog een oversteek. JoHo terug naar de Carieb te brengen zie ik echt niet zitten. We weten nog niet wat we gaan doen.

11 november, John is jarig en we gaan vandaag naar een meeting van de Alex bank in Portugal. We dirken ons keurig op, we kunnen niet in ons zeilers kloffie aankomen. Wat voor een lach salvo van Ulla en Ruud zorgt als ze mij op hoge hakken over de stijger zien gaan. Tja, deze stijger is wat oneven en met teenslippers is dat absoluut geen probleem maar op hakken is dat een ander verhaal. Goed, wij op weg richting Faro waar we even een tussenstop maken voor een prijs opvraag bij Bruce, de manager van een boatyard.
Daarna door naar een prachtig golfresort iets voorbij Faro, waar met ons vele Nederlanders die in Portugal verblijven op afkomen. Natuurlijk zijn het bijna allemaal ouderen en zij hebben dan ook zo'n blik in hun ogen van "wat doen die hier". Deze mensen van stand verrassen mij toch weer na afloop van het seminar. Er staan drankjes en hapjes voor ons klaar, maar er is ineens een stormloop van mensen die op de hapjes afvliegen. Het was echt ikke ikke en nog eens ikke. Laat ik zeggen dat ik een hoop geleerd heb van die dag.

De dag erna hebben we de knoop doorgehakt. Het is tijd dat we weer eens naar Bonaire gaan. Nu moet we JoHo naar Faro brengen terwijl de wind gaat veranderen. We hebben een dag de tijd voordat we de wind op kop krijgen. Eerst vertrek ik vroeg in de ochtend om de auto rechtstreeks naar Faro te rijden en te parkeren bij Bruce (Boatyard). Ik doe nog wat kleine boodschappen en loop vervolgens naar het station van Faro waar ik een trein naar Vila Real do Santo Antonio neem. De rit is prachtig en duurt ruim anderhalf uur. Bij aankomst nog eens een kleine tien minuten lopen naar de waterkant. Waar ik JoHo in de verte zie aankomen. Bij het draaien van het getij (eb) en dat was pas rond enen in de middag kon John met JoHo naar beneden varen waar hij mij weer zou oppikken. Nog even de fiets los maken die we tijdelijk in Vila Real hadden staan en terug met de dinghy naar JoHo.

Vroeg de volgende dag, 13 november, gaan we ankerop en varen we op motor de Guadiana rivier uit. We worden getrakteerd op een bijzondere zonsopkomst en omringd door vele vissersboten varen we de Atlantisch op. Na twee uur verdwijnt de zon en in mum van tijd varen we in de mist, die steeds dichter en dichter wordt. Het is verschikkelijk koud en om de beurt houden we wacht. Binnenvaren op de ria bij Faro en Olhao is geen pretje, de twee navigatie lichten van de pieren zijn pas op allerlaatste moment wazig te zien. We varen naar binnen we proberen langzaam naar Ilha Culatra te varen waar we voor anker willen om de boot klaar te maken voor vertrek. We zijn blij als het anker uit ligt en we bij onze gaskachel even kunnen opwarmen, die dag blijft het nog lang mistig.

De dagen die volgen maken we afspraken voor het uithalen van JoHo, wanneer we met de auto richting Nederland vertrekken en natuurlijk tickets boeken voor onze volgende bestemming. Binnen een paar dagen is dat geregeld. In de ochtend wordt de boot onderhanden genomen en in de middag gaan we strandwandelingen maken. Nog even genieten van dit prachtige weer. Ilha Culatra is ook nu nog een favorite plaats voor mensen die aan boord leven, en er liggen veel boten onbemand op anker. Geen flauw idee waar de eigenaren zijn en waarom ze hun boot op anker laten liggen.

Vanuit Ilha Culatra varen we over de ria Formosa naar Faro waar we de puntjes op de i zetten. We maken kennis met onze engelse buren die voor het eerst in de winter aan boord blijven met hun hond. Verder zijn er nog twee jonge franse stellen die zich opmaken voor een reis naar de Carieb. Verderop ligt een klein bootje met twee mannen een honden en zo'n negen katten in allerlei leeftijden. Zij zijn afhankelijk van liefdadigheid van de toeristen.
Laat in de middag van 20 november bij hoogwater varen we JoHo naar de boatyard van Bruce waar ze op het land wordt gezet. JoHo ziet er nog goed uit aan de onderkant als ze eindelijk op het land staat, geen aangroei en dat na een oversteek. Goeie rommel die oude amerikaanse anti-fouling. In de avond lossen we JoHo en stoppen alles wat we mee willen nemen in de auto. Wij zijn er klaar voor nog een nachtje op JoHo en daarna nemen we afscheid. Voor hoelang weten we nog niet, maar bij ons is het altijd een verrassing hoe dingen lopen.

In drie dagen rijden we op ons gemakje terug naar Nerderland. We komen terug in een nat en koud landje, zoals van ouds. Waar we een week blijven bij pap en mam Hoedemakers, die ons weer eens opvangen voordat we doorvliegen naar Bonaire. De plannen zijn om daar twee en halve maand te blijven, het huisje op te knappen en een beetje vakantie te houden en misschien kunnen we de ouders van John weer eens terugverwennen tijdens een vakantie daar. In de tussentijd blijven we gewoon onze website bijhouden, we veranderen van waterratten naar landrotten voor een tijdje.