AUGUSTUS 2009

De nieuwe motor is eindelijk daar, de Portugese carrier heeft er liefst 6 weken over gedaan om hem hier te krijgen... De dag dat de motor erin wordt gelepeld werkt het weer totaal niet mee, het valt met bakken uit de lucht en houdt niet meer op. Normaal gesproken geen probleem, maar vandaag staat onze buiskap omlaag dus de boot-ingang is totaal open waardoor het lekker kan inregenen. Weer of geen weer, het bestelde kraantje komt op de afgesproken tijd (!) onze nieuwe motor in de boot takelen, wat nog niet zonder slag of stoot gaat. De afmetingen van de motor zijn veel groter dan verwacht en het past maar net door onze entree. Eenmaal binnen wordt de motor op zijn plaats gezet met takels, blokken en hefbomen, wat door John en Jean Pierrre (onze lokale hulp) wordt gedaan. Nu gaat het grote werk pas echt beginnen, het aansluiten en werkend krijgen van onze nieuwe aanwinst.

Overdag wordt er druk gewerkt aan de motor, 's avonds is het tijd voor ontspanning en die is er volop. Het is namelijk Semana do Mar ofwel de Week van de Zee. Alles staat in het teken van water, er worden regatta's, roei-, kano-, zwemwedstrijden en ga zo maar door gehouden. De avonden staan bol van muziek-amusementen, we vallen dus weer (al is het ongewild) met de neus in de boter. Zondag is de heilige dag en wordt er in principe niet gewerkt of het moet een noodgeval zijn (wat onze motor natuurlijk is). John gaat wel lekker vanaf het middaguur mee een regatta zeilen op de Nederlandse boot Synergy met Lea als captain. Ik profiteer van John's afwezigheid en begin verwoedt JoHo van binnen schoon te maken, een noestig klusje na al die weken van niets kunnen doen. Aan het einde van de dag is JoHo weer spik en span, de schoonmaak-luchten komen je tegemoet. De volgende dag gaan we zelfs met z'n twee op deze 49 foot boot een regatta varen, we doen het goed maar net niet goed genoeg (derde plaats). Lol hebben we zeker en dat wordt ook opgemerkt door de vele fotografen. We worden dan ook in de meeste vreemde positie's gefotografeerd en ik zeg dat het niet altijd erg elegant zal zijn geweest...
De toppers van de week zijn de lokale band (uit Horta) bANdARRA, deze band met een mix van folk, pop, reggea is echt steengoed. Verder is het gitaartrio Sete Colines met de Fado zangeres Teressa Tapedas prachtig. Vooral op die avond met een volle maan, heldere lucht, uitzicht op Pico en haar stem echo-end door de haven is sprookjesachtig mooi, dit zijn van die zeldzame momenten die je niemand kan uitleggen. De rest van de week regent het in de avond en blijven we lekker binnen op JoHo, we horen het allemaal toch wel en zo te horen missen we er ditmaal niets aan.

Alles verloopt goed en op vrijdag, wij doen niet aan bijgeloof, vertrekken we gewoon. Het is 7 augustus en we gooien JoHo onder begeleiding van de vele nieuw gemaakte vrienden van de kade los. Onder luid getoeter varen we op motor na meer dan 7 weken eindelijk Horta Marina uit. Een geweldig gevoel, dit wordt de proefrit van onze nieuwe motor. Er staat totaal geen wind en voor het eerst vinden wij dat niet erg. Motoren maar, en dat doen we ook totdat we in Vila do Porto op Santa Maria aankomen, zo'n kleine 192 zeemijlen en dik 30 uur de motor aangehad. Proef is met vlag en wimpel geslaagd. Midden in de nacht leggen we JoHo in de marina aan, ankeren is hier niet bij. Lekker nog een paar uur slapen en rond tienen worden we gewekt door een vriendelijke meneer van Customs en Immigration. Op ieder eiland in de Azoren moet je je weer in- en uitklaren, gelukkig is iedereen hier in de Azoren heel relaxt en hebt je zelden een probleem.

Santa Maria is een totaal ander eiland als je het vergelijkt met de rest van de Azoren. Het is er wat droger en op sommige plaatsen groeit er zelfs niets, maar aan de andere kant kan het er ook heel groen zijn. Je hebt er zelfs een stukje rode "woestijn". Woestijn is een groot woord, maar het is wel kleurrijk en indrukwekkend. Ook aan de zeekant vindt je ruige gedeelten met veel terrassen, wijnteelt. Met onze huurauto (die 21 euro kost voor een hele dag) crossen we het hele eiland over. Je ziet weinig toeristen en dat is weer een verademing. Veel natuur, weinig mensen en heerlijk warm weer. Na drie drukke dagen vertrekken we weer, veel te snel naar onze mening maar nu hebben we nog goed weer, later in de week krijgen we volgens de gribs oostelijke wind en we komen steeds dichter naar september en dan moet je toch echt weg zijn hier (of je moet van stormachtige zeiltochten houden).

De oversteek van Santa Maria naar Alvor op het Portugese vasteland verloopt erg oncomfortabel. De zee is onstuimig, het is loodgrijs weer, het regent bijna iedere dag en de temperatuur is ook al niet om over naar huis te schrijven. Het lijkt wel Nederland en dat was toch echt de bedoeling niet. De wind doet ook rare dingen, we hebben veel harde wind, ze is vlagerig (continue tussen 8 en 25 knopen, continue reven en toch weer vol zeil) en omdat de Portugese Noord, een wind uit het noorden langs de Portugese kust er al weken staat zijn de golven het laastste deel (300 mijl) behoorlijk hoog, regelmatig duiken we in een diep dal en komt er een vracht water over de boot zetten. Een behoorlijk natte bedoeling. In de nacht is zelfs de spray boven de golven verlicht, een vreemd verschijnsel. Gelukkig is er weinig vrachtverkeer, je kunt namelijk niet over de golven en schuim heen kijken. De zeeziekte slaat natuurlijk toe maar daar hebben we tegenwoordig pilletjes voor en die werken fanatastisch. Het nadeel is wel dat na het innemen ik de eerste drie uur als een roos slaap (wel lekker rustig zegt John). Na zes dagen komen we in Alvor aan, daar ligt een zeer beschutte baai, in de Algarve.

In Alvor waren we ook al met ons kleine JoHo'tje in 2001 en de plaats is enorm veranderd. Van klein vissersdorpje is het nu een walhalha voor Engelse toeristen geworden, maar gelukkig heeft het nog wel zijn sfeer behouden ondanks het vele toerisme. We blijven zes dagen in Alvor liggen, tijd om wat klussen te doen, na iedere oversteek zijn die er wel. Ook werkjes die al wat langer op de lijst staan, zo'n twee jaar wel te verstaan, komen aan de beurt. John bekleed onze kussens in de salon, we hebben de stof al liggen vanaf West Palm Beach. Geen tijd of geen zin was altijd de reden. Verder lopen we iedere avond door het dorpje en een avond gaan we met Karel van een Nederlandse boot op pad. Reuze gezellig. Karel vertoeft al jaren in deze omgeving, eerst met zijn vrouw maar die is vorig jaar onverwacht overleden en nu staat hij er alleen voor. Op de laatste dag is het festival van Nossa Senhora da Boa Viagem, het festival van de beschermheilige van de reiziger, met muziek. We hebben intussen een neus voor festivals lijkt het...

Naar Portimao varen we weer op de motor, het is een uurtje varen en er staat totaal geen wind. We ankeren bij de vele andere boten in de baai. In de avond en nacht staat er een behoorlijke swell en JoHo is behoorlijk aan het rollen. Voor mij is slapen dan onmogelijk. De volgende ochtend wil ik dan ook verder zeilen en we hebben een prachtige zeildag, alles zeilen we op enkel de genua. JoHo zeilt de 40 mijlen lekker in zeven uurtjes naar Faro, waar we ons anker in een nauw kanaaltje uitgooien. We liggen in het natuurgebied Ria Formosa, met laagwater valt een groot gedeelte van deze wetlands droog wat heel veel vogels aantrekt. Ook hier waren we in 2001.
Faro is al sinds 1756 de hoofdstad van de Algarve. Het oude centrum is erg fraai met zijn kronkelige straatjes, omringd door oude muren. Via Arco da Vila, de moorse poort en toegang tot de oude stad, lopen we naar het plein. Bovenop de Arco da Vila bevinden zich verschillende ooievaarsnesten. De ooievaars zitten er al jaren en het bevalt hun blijkbaar erg goed.

Na Faro gaan we weer iets nieuws verkennen, Olhao. Hier zijn we nog niet geweest en het ligt toch dichtbij. We ankeren tussen Olhao en het eiland Culatra, nog steeds in het natuurgebied van Ria Formosa. Eindelijk hebben we weer volop internet en deze ankerplaats is fantastisch.