JULI 2009

De maand Juli begint met miserabel weer, veel regen en erg koud. Mooi moment voor de klussen, waaronder het deels ontmantelen van het keukenblok zodat de oude motor er uitgehaald kan worden. Op 3 juli zijn we officieel motorloos, met een kraantje wordt de oude motor eruit gehaald. Einde van het Perkins tijdperk. Nu is het wachtten op de nieuwe motor die we in Nederland hebben besteld. Met een truck wordt de nieuwe motor in Nederland bij Pemar Boats opgehaald, in Belgie gedistribueerd, dan per truck vervoerd naar Lissabon (Portugal) waar hij uiteindelijk dan op een vrachtboot naar Horta (Azoren) gaat. Men hoopt dat we binnen 2 weken in het bezit zijn van onze nieuwe motor, de tijd zal het leren...

We zijn uitgenodigd door Diny en Cor van de Nostos om samen met hun huurauto het eiland Faial rond te gaan. Zij regelen de auto, wij doen de entree's en het eten. Faial is klein maar we zien prachtige dingen. Vulcano Capelinhos is spectaculair. In 1957-1958 heeft hier een uitbarsting plaatsgevonden, het landschap ziet er buitenaard uit. Het is verschroeid en onder as bedolven, ook de vuurtoren die er tijdens de uitbarsting al stond is deels bedolven. We besluiten het museum te bezoeken, een goed besluit. Met films, foto's en video wordt de uitbarsting in beeld gebracht. Na deze educatieve stop gaan we in een racetempo, Diny als coureur, over een kleine locale weg naar de Caldeira, deze groene krater is slecht te zien door de laaghangende bewolking. We lopen nog wel door naar het kapelletje, daarna zo snel mogelijk de auto weer in, het is daar namelijk stervenskoud. Diny rijdt op haar gemak naar het walvisvaartmuseum in de buurt van onze marina. Hier krijgen we alles te zien wat met de walvisvaart te maken heeft, van walvissen vangen tot het slachten van deze giganten. Ze vingen vooral potvissen, dit zijn de enige walvissen met tanden en kennelijk niet ongevaarlijk (hadden we deze niet gezien vorige week op kleine afstand van onze boot?). Vervolgens sluiten we de avond af bij de (erg goede) chinees om de hoek.

Nu pa en ma Hoed de reis naar San Miguel al hebben geboekt, maar wij niet met de eigen boot kunnen komen, gaan we met de ferry daarheen. De dagen voor ons vertrek met de ferry naar Sao Miguel, borrelen en gaan we uit eten met Ben en Marcel van de Feeks, Angela en Henk van de Mi Dushi en een nieuwe tak aan de Nederlandse clan, Rudy en Henk van Sea Ya. Het blijft een Nederlands onderonsje. We hebben de grootste lol met elkaar, maar er komt ook een tijd om afscheid te nemen. Op 4 july vertrekken de Feeks, Nostos en Mi Dushi naar Terceira, we hebben voor 7 july een afspraak staan op Terceira met deze clan als daar onze veerboot een nacht overblijft. We verheugen ons er nu al op.

Onze boot laten we op 7 july voor een weekje achter in de marina. Rudy en Henk houden zolang ze er zijn een oogje in het zeil. Altijd fijn te weten dat er naar je boot wordt gekeken. De veerboot is laat, ze stopt maximaal een uurtje in Horta zodat alles zo snel mogelijk wordt ingeladen. Aan boord horen we tot onze ontzetting dat de veerboot helemaal niet in Angro do Heroismo stopt maar dertig kilometer verderop in Praia da Vitoria. We hebben afgesproken met de Nederlandse clan in Angro op Terceira, we zouden zelfs op de Mi Dushi overnachten.
We doen ons beklag bij de leiding van de veerboot en zij bieden ons een hut en het gebruik van de computer aan bij binnenkomst Terceira. Heel fijn die hut en heel mooi dat internet, maar we hebben geen emailadres of telefoonnummer van de Mi Dushi. Het enige wat is blijven hangen zijn de emailadressen van de Equinox (die ook in Angro zijn). Bij aankomst zijn tot overmaat van ramp ook nog eens alle restauranten aan boord gesloten, in de haven is er geen taxi te bekennnen. Dus dan maar liften, we worden opgepikt door een jongenman die gebrekkig engels spreekt, maar ons wel richting stad wil brengen. Waarschijnlijk had hij al begrepen dat we hongerig waren, hij dropt ons bij de Medelo supermarkt. Wij blij, snel inkopen doen en dan terug..... wel een taxi maar nu weer geen chauffeur te bekennen. Voordat John zijn duim omhoog gooit stopt er al een auto met zes personen erin. Waar we heen moeten, John antwoordt de haven. Twee moeders met drie kinderen schikken op de achterbank in zodat ik er nog net bij kan met alle boodschappen. De vader en John kunnen prinsheerlijk voorin zitten. Via een toeristische route droppen deze supervriendelijke mensen ons bij de veerboot af. Snel wat eten en dan naar onze kooi. Wat een dag.
De volgende dag varen we al vroeg Praia uit. Wij genieten nog van de cabin luxe tot we bijna bij Ponta Delgada zijn, vlug maken we alles in orde zodat we snel van boord kunnen waar John's ouders ons al staan op te wachten. Alleen gaat John sneakie via een achterdeur naar buiten (wat-ie eigenlijk niet mag) en ben ik hem nog een halfuur aan het zoeken voor ik me bedenk dat hij al lang wel buiten zal zijn. Intussen is John weer naar mij op zoek gegaan.... hilariteit alom -ahem.

Wij zijn op Ilha Verde ofwel het groene eiland Sao Miguel, dit is het drukstbevolkte eiland van de Azoren. De eerste dag doen we niet veel, inchecken en gezellig bijpraten onder het genot van een borrel bij de haven. Het blijft trekken, de omgeving van haven en bar....
Na een goede nacht in een super hotel, komen ze onze huurauto brengen. De westkant pakken we als eerste, onderweg stoppen we bij een klein supermarktje waar we voor de zekerheid broodjes en drinken kopen en dat is maar goed ook want tijdens onze rit komen we niet veel tegen of het is dicht. In de buurt van Mosteiros stoppen we op een prachtig beschutte picknik plaats, dit soort goed onderhouden plaatsen komen we op het gehele eiland tijdens onze dagen tegen. Even een lunchbreak, voor de restjes hebben we ook een bestemming, die gaan naar de zwerfkatten. Mosteiros is een kleine plaats met een zwart strand en prachtige rotsformaties die uit het water rijzen. John rijdt een stukje terug waardoor we -niet helemaal volgens plan- op de caldeirarand van Sete Cidades terecht komen. Overal staan struiken met hortensia's en bij het stijgen van het pad neemt de bewolking ook toe. Toch zien we een glimp van de meren, het pad komt uiteindelijk wel weer op de gewone weg uit (gelukkig). Op weg naar het plaatsje Sete Cidades stoppen we bij een van de zes meren, het meer is onnatuurlijk groen. Heel bijzonder.
Vroeg in de avond zijn we weer in Ponta Delgada waar we de Equinox treffen, er volgt meteen een uitnodiging en voordat we het weten zitten we met een biertje in onze handen gezellig aan boord bij Edith en Renzo. John's ouders kunnen gelijk hun trimaran bewonderen, iets heel anders dan wij hebben natuurlijk.
Na al die gezelligheid gaan we het stadje in, we vallen met de neus in de boter. Het Espirito Santo festival is begonnen en duurt tot zondag, er zijn optochten en iedere avond is er muziek.

Volgende dag staan Leo en Toos vroeg bij ons hotel, vandaag staat de oostkant op het programma. Via de kust waar we regelmatig stoppen voor de vele mooie vergezichten rijden we naar het Furnas meer, wat minder spectaculair is dan Sete Cidades. In het plaatsje Furnas worden we verwelkomt door de geur van rotte eieren, dat komt door de vele zwavel en modderbronnen. Van verre zie je de stoomwolken al uit de borrelende bronnen komen. Een van de lokale mannen is bezig plastic zakken uit de bronnen te vissen, wij zijn natuurlijk erg nieuwgierig wat daar in zit. De man opent de zak en brand zijn vingers bij het eruit halen van een maiskorf, in zijn gebrekkig engels geeft hij te verstaan dat het veevoeder is maar we mogen wel even proeven. We voelen ons wel geen varkens, maar het smaakte goed.
We hebben een mooie zonnige dag en de miradouro's (uitkijkpunten) aan de oostkant met hun prachtig bijhouden tuinen zijn een plaatje voor het oog. In Nordeste maken we een korte stop, dit stadje bestaat uit witte gebouwen en een klein pleintje met een ingetegelde windroos. Na deze plasstop worden we bij Achada verrast met een aantal watermolens en watervallen. De hele omgeving heeft iets tropisch met zijn varen- en palmbomen. Adembenemende mooi, we besluiten even de benen te strekken en volgen het pad via deze watermolens die meel malen naar beneden, met even een zen momentje bij de eerste waterval. Aan de andere kant van de weg bevindt zich een nog mooier waterval. Genieten is het grote woord. Moe van alle indrukken brengen we de avond door in Ponta Deldaga waar onze dag met een concert van Rita Guerra wordt besloten. Dit goude keeltje uit Lissabon is de slagroom op de cake.

Op dag drie doen we het wat rustiger aan, het is regenachtig en wat een de frisse kant. Het kan niet iedere dag feest zijn; maar dat mag de pret niet drukken. We stoppen in Ribeira Grande om de brug met zijn -tig bogen te bewonderen, dit is de eerste keer op Sao Miguel dat we armoedige huizen en straatjes tegenkomen. Ik ben al drie dagen op zoek naar de warmwaterbronnen en ik denk ze gevonden te hebben op de map. We komen aan bij een stenen muur waar bronwater uitkomt, dit is niet exact de plaats die ik bedoel maar zeker een bezoekje waard. Alles in deze omgeving is groen en onderaan de heuvel bevindt zich een stenen omheining waar warm melkachtig-blauw water opborrelt, er staat een bordje naast: 'Let op kokend water'. John moet dit natuurlijk weer testen...
Het miezert nog steeds maar ik ben er dan eindelijk achter waar ik dan wel heen wil, de 'caldeira velha' ofwel de oude caldeira. Miezeren is overgegaan in regen en de Hoedemakers hebben zich intussen in hun regencapes gewikkeld. We lopen door een groen woud langzaam naar de oude caldeira en op sommige plaatsen is het spekglad. Een Nederlandse jongedame op huwelijksreis bevind zich in het water van de caldeira Velha, het tafereel doet vermoeden dat het water warm is. Wij voelen eerst wat de watertemperatuur doet, brrrrrrrrrrrr wij zijn te veel verwend de afgelopen jaren.
Tegen de tijd dat we bij de auto terugkeren is het grotendeels opgeklaard, op de terugweg stoppen we bij de theeplantages. Port Formosa is binnen Europa de enige plaats waar ze thee verbouwen. We krijgen een rondleiding en na afloop een proef-rondje thee. We komen tijd te kort maar besluiten deze dag met een etentje bij een hele beste Italiaan.

Onze laatste dag samen op San Miguel is gekomen, we gaan er nog even lekker van genieten. De eerstvolgende keer dat we elkaar terug zullen zien zal pas in oktober zijn. Eerst rijden we naar de supermarkt en slaan allerlei lekkere dingen in voor de BBQ die John perse wil houden met zijn vieren. Via een toerische route gaan we naar een uitkijkpunt waar we opnieuw de Sete Cidades zien. Vandaag hebben we het weer mee, het is onbewolkt en zonnig en het uitzicht is dan ook perfect. Je krijgt wat je verdient?
Eenmaal op de BBQ-plaats zijn we druk met uitladen en voorbereiden. John is onze kok voor deze dag, onze master maakt lekkere dingen klaar op de BBQ. Glas wijn of biertje erbij en het geheel is compleet.
In de avond borrelen nog even na en nemen al afscheid van elkaar (wij moeten om 06:00 naar de ferry). Het waren fantastisch mooie dagen.

Ons wekkertje gaat al vroeg in de ochtend voor de terugreis met de veerboot naar Horta. We hebben op het laatste moment een bericht van Atlantico lines gekregen met daarin een wijziging van boot en opstaptijd. In plaats van de snelle jongen opstap 13:00 krijgen we de stoomboot opstap 06:00, hij zal er 16 uur over gaan doen en stopt op bijna ieder eiland. We nemen het maar zoals het komt, je verandert er toch niets aan. We worden nog door Leo en Toos uitgezwaaid (om 08:00 gaan we uiteindelijk pas). Na een dagje eiland-hoppen komen we zo eindelijk bij onze JoHo, alles ziet er goed uit maar de Sea Ya is weg?

In de dagen die volgen nemen we regelmatig afscheid van de mensen waar we goed mee om zijn gegaan. Het Begint met de Sea Ya (die bleek verhuisd) daarna volgt de Crazy Maybe het wordt stiller en stiller. De marina is zo goed leeg als je dat vergelijkt met vier weken geleden en onze moter is er nog steeds niet. We wachten, wachten en wachten, in de boot ziet het er uit als of er een bom is ontploft, we kunnen geen kant uit en dat werkt natuurljjk goed op onze zenuwen... Het laatste nieuws is dat de motor waarschijnlijk op 1 augustus zal arriveren. We hopen het, het wordt weer eens tijd voor een ander uitzicht en nieuwe uitdagingen.