JANUARI 2008

Het nieuwe jaar is goed begonnen, het is grijs en regenachtig de wind wakkert aan en een koufront is onderweg. Brrrrrrr. We blijven dan ook lekker binnen met de olielampje aan dat is maar goed ook de temperatuur daalt naar 10 graden celcius. Ja, je lees het goed! zo koud kan het in Miami worden. We stellen het vertrek voorlopig uit totdat het wat rustiger wordt. Op dit ogenblik is het al moeilijk genoeg om met je dinghy aan de kant te komen laat staan vertrekken met JoHo. Het is best afzien, niet kwa ruimte we hebben genoeg plaats binnenin de boot voor 4 personen. Maar we hadden gehoopt op redelijk weer zonder al die kou. Erg sneu voor Leo en Toos die toch voor het warme zonnige weer hier zijn, gelukkig zijn dit soort koufronten maar een paar dagen hier, dan trekken ze weer terug naar noord.

4 Januari; JoHo vertrekt vanuit Miami Beach naar Key Biscayne. We motor-zeilen langzaam voor de bebouwing van Miami stad langs. Vol verbazing kijken Leo en Toos rond. Schipper Leo neemt even het roer over, een een plaspause voor John. Het uitzicht is kolossaal. Het was een koud dagje, maar wel lekker zonnig. Per ongeluk belanden we bij Biscayne Yachtclub, we kunnen helaas niet bijven maar mogen wel onze watertanks vullen. Mooi, kunnen we weer eindelijk eens douchen. Nu merk je pas hoe gelukkig we met een watermaker waren op JoHo-tje, een gemis op deze boot. Zeker met 4 personen aan boord.

Iedere dag komen we een stukje verder. Moet ook want de tijd dringt voor Leo en Toos die 8 januari weer terug naar Nederland vliegen. Vandaag hebben we een echte zeildag met een noord-oostelijke wind van gemiddeld 15 knopen door de baai van Biscayne. Op de valreep maken Leo en Toos nog een dag mee als JoHo zeilt. We hebben een geweldige dag, de boot gaat als een speer door het water en bij Jewfish Creek moeten we helaas de zeilen opbergen en wachten totdat de brug open gaat. De mangroves maken dat wel weer goed, we bewonderen dit alles van heel dichtbij en we zien een variatie aan watervogels. We missen alleen de allegators (een soort kleine krokodillen). Bij Black Sound op Key Largo gooien we het anker uit voor de nacht. De dag sluiten we af met een BBQ aan boord.

Op motor tuffen we de volgende morgen door de mangroves naar het plaatje Key Largo. We hadden niet gedacht nog zo ver te komen. Als het anker is uitgegooid besluiten Leo en Toos de boel te gaan verkennen. In de tussen tijd maken we de boot in orde. Verzamelen van vuilnis, even snel een kleine schoonmaak en na de laatste inspectie gaan ook wij aan wal.
Er klinkt muziek, we gaan op het geluid af en belanden in een bar. Live muziek bij Snooks. Tijd voor een biertje, daarna op zoek naar Leo en Toos. Toos is nog druk met inkopen voor het thuisfront, daarna lopen we een stukje en besluiten uiteindelijk terug naar Snooks te gaan. Happy hour voor redelijke prijzen en gezellig!

Het eind komt nu wel erg snel inzicht, de laatste dag voor Leo en Toos aan boord van JoHo. Dat zal straks wel even wennen worden na vier weken met z'n vieren op de boot. De dag brengen we door in Key Largo, wandelen, borrelen en nog een fantastisch laatste diner. De dag sluiten we af met een prachtige zonsondergang. Nog even vasthouden en genieten.

8 januari; de huurauto halen we rond het middaguur (na wat vertraging) op en de koffers worden samen met de truien in de achterbak gegooid. We nemen onze tijd en rijden rustig richting Miami, onderweg stoppen we om nog even op zijn Amerikaans te snacken bij een van de fastfood ketens. Binnen twee uur arriveren we bij Miami International airport. Afscheid nemen is altijd zwaar, we doen het zo snel mogelijk. We hopen dat Leo en Toos een mooie en onvergetelijke vakantie hebben gehad. Het bootleven is wel even wennen en af en toe afzien geweest, maar we hebben met ons vieren een prima tijd gehad ondanks een beperkte ruimte.

JoHo ligt nog steeds voor anker in Key Largo, we bestellen spullen via het internet en moeten hierop wachten. In de tussentijd zit John niet stil. Hij installeert onze twee nieuwe zonnepanelen en monteert alle parts die hij heeft besteld voor de watermaker. Zijn idee werkt, dus we hebben een zelf bedachte watermaker tegen een redelijk prijs die werkt aan boord. Joho is in de tussentijd verder nog uitgerust met een kleine vriezer. In een klap hebben we een zeer luxe uitgeruste boot.

De rest van de tijd brengen we door met Jaime en Seth van de Canadese catamaran Slapdash. Een jong stel die een rondje wereld in gedachten hebben. We eten gezellig aan boord bij elkaar, bomen over de wereldproblemen, plannen de verdere reizen en nemen uiteindelijk afscheid van elkaar na drie weken. We zien elkaar wel weer ergens onderweg.

Na een nieuw koufront met mist en alles erbij wordt het ook voor ons tijd om maar weer eens te vertrekken. Op 26 januari halen we ons anker op, we hebben lang genoeg in Key Largo gelegen en vertrekken omhoog naar Pumpkin Island. We hebben een heel kort weatherwindow. De rustige Intracoastal Waterway ruilen we in voor de roerige Florida golfstroom. We vertrekken rond twee uur 's nachts vanuit Pumpkin Island en gaan via Angelfish Creek naar buiten de Atlantic op, het wordt een zware overtocht. Ik ben in tijden niet zo zeeziek geweest. John besluit op de 16 iemand op te roepen aan de wal en een zekere Hans reageert (dit blijkt de vroegere eigenaar van ons JoHo-tje toen John haar kocht in Bonaire!). Met zijn hulp zeilen we met zware zeegang en 25 knopen Westenwind Bimini in de Bahamas binnen. De ingang is moeilijk te vinden, en is aan lagerwal, we zijn heel blij met zijn VHF-support. Zelfs in de rustige ankerplaats van Bimini gaat mijn zeeziekte niet snel over.
Binnen een half uur staat Hans met zijn vrouw aan boord van JoHo en wordt er uitvoerig gesproken over waar zijn oude boot allemaal is geweest. Wat een kleine wereld is het toch.

29 januari zijn we toch weer op weg, ondanks dat ik niet helemaal in orde ben. Na afscheid te hebben genomen van Hans en zijn vrouw, varen we naar Morgan's Bluff op Andros. Het gaat goed zo lang ik blijf liggen, John is erg bezorgd, maar ik wuif al zijn twijfels weg. Morgen gaar het vast veel beter, ik moet gewoon weer ingeslingerd worden na al die maanden rustig water. Morgan's Bluff is een mooie rustige ankerplaats en als het weer zo blijft blijven we hier niet al te lang, we willen naar de Exuma eilanden in de Bahamas en in deze tijd van het jaar moet je ieder dag goede wind benutten om naar het Oosten te komen.

West Bay op New Providence is de volgende (rollerige) ankerbaai waar we deze maand afsluiten. Er staat een resort op een kleine mijl afstand, we hebben internet. Kunnen we even ons verhaal kwijt, bijtanken van de afgelopen dagen (vooral voor John die het zo'n beetje single-handed moest doen).

We zijn in ieder geval weer onderweg, met het idee langzaam naar beneden te zeilen tot uiteindelijk de Nederlandse Antilles.