JANUARI 2006

Wat gaat het nieuwe jaar ons allemaal brengen, wordt het net zo'n goed jaar als 2005? Een ding is zeker we gaan de Thalassa voor Coos en Margriet vanaf Oman via India naar Port Elizabeth in Zuid Afrika brengen. Onze JoHo gaat voor een tijdje in Oman op de kant. We eindigen de Vasco da Gama Rally met de Thalassa gewoon in Goa.

Het is Nieuwjaarsdag en we hebben een nieuwjaarsreceptie op de stijger in Eilat. Jawel er zijn zelfs oliebollen en koffie, na deze lekkernij gaat iedereen zich klaarmaken voor de nieuwjaarsduik. De JoHo wordt vertegenwoordigd door John's mam, wij van de organisatie zijn natuurlijk veeeeeel te druk bezig om foto's te schieten (gniffel). De gehele groep heeft ongelofelijk veel lol en zo hoort het ook een goed begin van het nieuw jaar.

Onze laatste dagen in Israel zijn gevuld met de website's bij te werken, boodschappen doen, rally voorbereidingen en nog even genieten van het gezelschap van John zijn ouders voordat ze weer op het vliegtuig stappen. Op 4 januari nemen we afscheid, wel raar na twee weken. De tijd gaat altijd zo snel.
Die avond genieten we van erwtensoep met roggebrood bij Chris en Tineke, net alsof we in Holland zijn.

5 januari, ons vertrek stellen we maar even uit, er blaast een zuidelijke wind. En wind op de neus daar passen we voor, komt zelfs goed uit nu hebben we iets meer tijd voor kleine dingen. Nog even snel naar de markt hier hebben ze namelijk prachtige verse spullen, met deze spullen maken we een aantal gerecht die we meteen inwecken. Voor later zullen we maar zeggen.
Met zes boten vertrekken we 7 januari eerst naar de commerciele haven waar we officieel uitklaren, we hebben ontzettend genoten van dit 'Holy-land'. Nu is het tijd weer eens verder te gaan.

In Taba Heights laten we ons opnieuw in Egypte inklaren. Dit alles gaat zonder problemen gepaard, zo kan het dus ook. Zouden ze goede voornemens hebben gemaakt?
Na het inklaren vertrekt de JoHo, er steekt een flinke wind op en met zes knopen schieten we naar beneden. In de nacht besluiten we toch maar te stoppen, we gaan te snel. Het is twee uur als we ons anker uitgooien en toch, in een mum van tijd liggen twee officiele mannen bij onze boot, even een controle. Ze zijn erg beleefd en spreken bijna geen engels. Als ze vertrekken knappen we snel een uiltje.

Het is nog vroeg in de ochtend als de JoHo weer naar beneden zeilt. Ook vandaag staat er een flinke wind. In de middag passeren we de straat van Tiran, een van de vervelendste punten. Doordat het hier erg nauw wordt bouwen de golven zich op, links en rechts bevinden zich koraalriffen. En als je goed om je heen kijkt zie je de wrakken liggen, een klein foutje kan hier al fataal zijn.
De overtocht van Tiran naar het Egyptisch vasteland
wordt een ruige rit met onzettend veel wind, die zelfs in de nacht nog eens een schepje er boven op doet (40 knopen). Dolblij ben ik als we het anker uitgooien, deze keer weer eens goed last van zeeziekte gehad.

Vanaf Ras Abu Soma gaan we in kleine hopjes naar Port Ghalib. Als we net de riffen hebben verlaten breekt onze roerkabel, gelukkig staat er een aflandige wind. John ligt meteen op z'n kop in de bakskist om het euvel te verhelpen, gelukkig kan mijn vent veel en snel repareren. Binnen een uurtje zijn we alweer op weg.
De ontvangst in Port Ghalib is groots, deze nieuwe marina heeft ons een week vrij liggen aangeboden. De hele dag is het handjes schudden en onszelf introduceren. Laat in de middag wordt er een receptie aangeboden, iedereen krijgt een speciaal Port Ghalib t-shirt en een zilveren sleutel hanger. Dit feestje gaat tot diep in de nacht door, er worden vele nieuwe contacten gelegd.

De volgende dag krijgen we een exclusieve rondleiding van de hoogste baas Jim Pringle zelf. Na deze rondleiding volgt een presentatie, hoe Port Ghalib er in de toekomst uit gaat zien en na afloop krijgen we een dinner aangeboden. Als afsluiter wordt er nog een interview met Jim en ons gehouden en hebben een aantal journalisten een interview met John, Lo of mij.

Gelukkig zijn er ook rustige dagen, ondanks dat er voor de rally nog een hoop geregeld moet worden. De katten zijn het ondertussen wel gewend dat we regelmatig van boord zijn. Storno bewaakt dan onze boot, terwijl Grover gemoedelijk rondkijkt. Ondanks zijn ziekte is er hij toch nog steeds bij, helaas zijn er ook mindere momenten voor hem. Soms is er zelfs tijd voor een wandeling, samen met Lo en Gertruud lopen we richting waterkant. Er ligt hier namelijk een wrak dat we toch wel even willen bekijken. Een triest gezicht.

Om vier uur in de ochtend vertrekken we met een luxe touringbus naar Luxor. Helaas mag dat niet op eigen gelegenheid maar moet dat in een convoy. Alle voertuigen verzamelen zich in Safaga, van waaruit 41 touringbussen, 22 minibusjes en een aantal rent-a-cars zich in een lang lint naar Luxor begeven. Diep triest dat je in zo'n mooi land niet vrij mag bewegen, na deze zes uur durende rit komen we dan eidelijk in Luxor aan.
Als eerste brengen we een bezoek aan het Dal der Koningen waar we onder anderen een graf van Ramses VI bezoeken. De oude wandschilderingen zijn in een woord prachtig. Na drie grafkelders stoppen we op een plateau bij de Tempel van Hatshepsut die aan verschillende goden gewijt is. De tempel is als het ware een met de rotswand waaruit hij is gehouwen. Hatshepsut was overigens de eerste vrouwelijke Farao.

Op weg naar Karnak brengen we een bliksem bezoek aan de 18 meter hoge Kolossen van Memnon. Deze zittende beelden bij de ingang van een tempel (helaas door een aardbeving is van deze tempel niets meer over) stellen Amenophis III voor.
Erg kolosaal.
Vervolgens staan we dan voor een van de beroemste bouwwerken, de Tempels van Karnak, zo'n 4000 jaar geleden gebouwd. Telkens weer hebben Farao's deze stad uitgebreid om hier hun tempels, pleinen en zuilenzalen een plaats te geven. De grote zuilenzaal is een van wereldwonderen met zijn 130 ronde zuilen waarvan sommige 24 meter hoog zijn. Als je hier rondloopt voelt je je zo nietig en je vraagt je dan af hoe men dat in die tijd zo kon bouwen. Verder maakt de 300 meter lange sfinxenlaan met rammenkoppen een doorgang naar de Tempel van Karnak een erg indrukwekkend geheel.
Alles was zeer de moeite waard. Nog vol van de vele indrukken lopen we naar de bus terug. We hebben nog drie kwartier voordat we weer in een convoy terug rijden. Bijna de hele groep gaat naar de Mac Donalds.

Tegen middernacht komen we weer aan in Port Ghalib, ierdereen is uitgeteld. We hebben maar liefst twaalf uur in de bus doorgebracht. Als blijkt dat de tour naar Aswan ook via Safaga loopt besluiten we deze niet door te laten gaan. Gelukkig is de meerderheid daar mee eens. Heel erg jammer, maar dan blijft er toch nog iets op het verlanglijstje staan.

Na de geweldige dagen in Port Ghalib met heel veel luxe vertrekken we naar Sudan. Dit arme land met een burgeroorlog wordt een heel ander verhaal. Maar eerst moeten we erg nog komen.
In kleine hopjes dalen we af. In Ras Baniyas liggen we verwaaid. Er waait een krachtige wind 7-8 bft. Hier horen we ook het vervelende nieuws dat de Thalassa op een rif of rots is gelopen in een baai in Sudan. Het is niet duidelijk hoe en waarom, wel weten we dat Thalassa water maakt. Gelukkig voor hen zijn de Scharrel en Miss Cat bij hen in de buurt.
Laatste bericht is dat de Thalassa tussen deze twee rallyboten in ligt en er wordt geprobeerd het water uit de Thalassa te pompen en de schade te verhelpen.
Wordt vervolgd......

Onze eerste kennismaking met de kust van Sudan is dat we behoorlijk onder de indruk zijn. Wij worden getrakteerd op prachtige kleuren, goudkleurig zand, zacht blauw water. Erg mooi allemaal, er zijn hier ook veel vogels, arenden, reigers en soms komt er een vliegend visje langs. In een woord geweldig.