SEPTEMBER 2005

Koud terug of we zijn weer aan het klussen. Deze keer is een hagelbui de schuldige. Onze sprayhood is op de bovenkant beschadigd, gelukkig zijn onze zonnepanelen nog heel. Voor vertrek moet ook dit weer in topconditie zijn.

Ook is er af en toe tijd voor een uitstapje. Samen met Hanns gaan we een middagje varen op een Duitse mijnenveger. Dit schip ligt hier in Marmaris om opgeknapt te worden voor particuliere verkoop. Dit wordt zijn eerste proefvaart. Proef niet geslaagt, halverwege weigeren de motoren dienst te doen en het schip drijft heel langzaam richting een eilandje in de baai van Marmaris. Uiteindelijk komt er een rescueboot van de marina ons te hulp. Als het schip weer veilig aan de kade ligt, kijken we terug op een roerige middag.

Het is zover. Na een maand stil te hebben gelegen gaat de JoHo weer varen, samen met Ton en Annie van de Gale vertrekken we richting Rhodosstad. Het is weer als van ouds, dus een rit om niet te vergeten. Katten overstuur, hoog aan de wind, de zee is 'un peu agite'. We zijn blij als we uiteindelijk de Lidlhaven (deze haven is nog niet afgemaakt en ligt dicht bij een Lidl-winkel) binnen varen. Ton en Annie staan ons al op te wachten.
Na een schoonmaakklus en een borrel, lopen we met Ton naar de Lidl. Twee boodschappenkarren vol met etenswaren worden mee terug gesjouwd. Waar laten we het allemaal denken we, maar in een mum van tijd zijn alle boodschappen weggewerkt. Wat hebben we toch een fantastisch bootje.

Een dagje Lidlhaven is wel genoeg, samen met de Gale vertrekken we vroeg. Er staat een lekker windje, maar de golven zorgen voor een vervelende swell. Alles rammelt en bonkt of valt van zijn stekkie. Onderweg worden we gebeld op onze nieuwe satelliettelefoon. Op 6 september is eindelijk na een zware bevalling Jarno mijn neefje geboren. Juist met dit soort dingen is het jammer dat je zover weg zit. Trouwens, ik mag even vol trots melden dat ik peettante ben.

In Gocek gooien we het anker uit, we liggen als een huis met ons nieuwe ankergerei. In de dagen dat we in Gocek zijn. Doen we het rustig aan, zwemmen, BBQn, samen met Ton en Annie naar de markt en borrelen. Ook genieten we van de natuur, er zwemmen spannend gekleurde visjes rond de boot en komt er zelfs een zee schildpad langs zwemmen. Geweldig toch.

Op motor varen we zo'n elf mijl verderop naar Fethiye. Dit wordt de plaats waar we Lo van de Mistral weer zullen ontmoeten. We hebben nog een hoop te bespreken en te regelen voor de Rally. In de tussentijd besteden we onze tijd aan kleine klusjes en gezellig uit eten met de Gale en de Daydream, een andere Nederlandse boot.
Lo is ondertussen ook gearriveerd. Na een gezellig onderonsje en wat zakelijke besprekingen gaat ieder weer zijn eigen weg.

Bij vertrek uit Fethiye roepen we nog "tot in Kekova", maar waren we maar blijven liggen. Het weer ziet er niet al te best uit en met wind op kop worden de zaken er niet vrolijker op. We besluiten toch door te varen. Als we net de eerste onweersbui hebben doorstaan is de volgende alweer op komst. Wij besluiten uit te wijken naar een ankerbaai en de Gale komt ook terug. Halverwege worden we opgeroepen, de Gale gaat toch door. Het schijnt wat rustiger te worden. Ook de JoHo staat weer start klaar voor vertrek. We zijn nog geen uurtje aan het zeilen of er komt al weer een front aan. Toch maar door want het zeilt zo lekker. Het wordt uiteindelijk een hellerit. Grote golven die van alle kanten komen, wind op kop. De JoHo die zelfs op motor niet vooruit te branden is. Best scary. Laat in de avond komen we aan en Annie staat al klaar met soep en gebakken eieren met spek voor de vermoeide jonkies.

De volgende dag is bijna een makkie, geen wind, spiegelgladde zee, maar wel een roerkabel die op springen staat. De Gale blijft dichtbij ons varen zodat we in tijd van nood hulp bij de hand hebben. Gelukkig bereiken we zonder kleerscheuren Kas.
John gaat direct aan het werk. Kabel wordt vervangen en we kunnen er weer tegen aan.

Vandaag gaan we nog even snel naar Kastellorizon (Griekenland) voordat we naar Kekova varen. We waren hier nog nooit geweest. Samen met de Gale staan we karbonades en spek in, de drankenhandel is helaas voor ons dicht. We drinken met z'n vieren nog snel even een ijskoffie op het terras naast de JoHo. Kastellorizo is een leuk Grieks eilandje. Gezellig uitstraling en vriendelijke mensen. Maar het is geen all-round shelter, daarom gaan we naar een paar uur weer verder. De gale gaat verder op motor terwijl we de zeilen uitgooien. Het wordt een prachtig zeildag, we genieten met volle teugen.

In Kekova liggen we eerst aan een een steigertje voor een paar dagen voordat we voor anker gaan. Onze kluslijst moet nu eerst helemaal worden afgewerkt en daar is genoeg tijd voor. Tussen de klussen door maken we kennis met andere Rally-deelnemers. Samen met Lo worden weer veel dingen voor de Rally geregeld. Wij zijn onder andere druk bezig met het organiseren van de excursies in Egypte en Jordanie.

We piepen er even tussenuit en motoren naar Finike waar we eind mei zijn vertrokken. Als verloren zoon en dochter worden we binnen gehaald. Hier heeft onze boot drie jaar gelegen en in die tijd maakten we veel vrienden.
Het is een heerlijk gevoel weer terug te zijn het voelt als thuiskomen.