MEI 2005

Wij zijn nog niet weg, John heeft in een doe-drang de holle ruimten van de kap (pilot-house) met PU-schuim ingespoten, wat totaal verkeerd uitpakt. Door er te veel van het schuim in te spuiten (wat enorm uitzet) worden de binnenpanelen van de kap eruit gedrukt.
Na een uitgebreide inspectie komen we tot de conclusie dat de binnenkant aan vervanging toe is en meteen maar met enkele lagen polyester glasmat verstevigd moet worden, de buitenkant is nog goed.
Voor de benodigde materialen moeten we naar Antalya, waar we dan maar een uitstapje met andere live-aboards van maken. Met z'n allen inkopen doen, eten en een concertbezoek. Ook is er nog een rallyfeestje (EMYR) op het terrein van de Marina.

Ruim twee weken zijn we bezig de kap te repareren. Er gaat heel veel tijd zitten in polyesteren, plamuren, schuren en nog eens schuren. Uiteindelijk kunnen we aan het schilderen beginnen en zijn we net (niet) klaar als John's ouders komen.
Het is natuurlijk niet alleen kommer en kwel. Als onspanning gaan we dan weer eens bij Michael (Limerik) borrelen of genieten van een homemade diner bij Pete (Starfox) thuis. De laatstgenoemde is een flegmatische, gepensioneerde Engelsman die in Finike een appartement heeft gekocht en een 25-voets bootje heeft 'just for fun'.
Ook delen we wat tijd met onze Australische vrienden Frank en Debby (hij is trouwens nog steeds van Belgische nationaliteit) die in Turkije rondtrekken.
Ook hebben we regelmatig contact met met onze buurvrouw, een pittige tante van rond de vijfenzeventig, Trish (Entheos).

Op eerste pinksterdag gaan we John's ouders met onze auto van het vliegveld Antalya halen. Ze hebben (nogal) wat vertraging maar dat komt ons eigenlijk niet slecht uit. Snel nog even boodschappen doen en dan een filmpje pikken, lang geleden.
Rond middernacht komt het vertraagde vliegtuig aan. Het wordt een hartelijk weerzien.
Vrolijk kletsend rijden we de nacht in.

Een weekje is erg kort, vooral als we een uitgebreid sightseeing program hebben. Een bezoekje aan Myra met zijn oude Lyrische graven en romeinse theater, Demre als verblijfplaats van (onze) Sint-Nicolaas (300 A.D.), Phaselis de oude Romeinse stad aan het water.
In Kekova krijgen we John's ouders zelfs in een vissersboot om de gezonken stad te bekijken. Als klap op de vuurpijl bezoeken we Arykanda, de hoogste Romeinse nederzetting, voor ons nog steeds een bezondere bezienswaardigheid.
Gelukkig is ook rust tussendoor ingepland met wat stranddagen en terrasjes. Als afscheid bezoeken we op de dag van vertrek oud Antalya. Zo nemen we afscheid en zitten John's ouders alweer in het vliegtuig naar Nederland.

Voor ons is het tijd alles op een rijtje te zetten. Vervolgens maken we alles klaar voor vertrek. De auto blijft voorlopig in Finike, die halen we wel op als we onze visa moeten verlengen in Juni. Eindelijk is het zover, we zijn op weg.
Als zegen van boven krijgen we een regenbuitje en vervolgens gaat het waaien..... met 4 Beaufort op de neus. De katten zorgen voor vervelend werk met hun zeeziekte, maar ik blijf zeeziekte vrij.
De boot wordt goed getest, niet in het minst de nieuwe schroefas, maar alles blijkt wonderwel goed te werken.

In Kekova gooien we het anker uit, hier blijven we een paar dagen. We genieten van de rust en stilte, maar helaas krabt ons anker al bij windkrachtje 7. Met de nieuwe 8mm ketting moet er echt meer dan 4x de diepte worden gestoken.
Het blijft verder feest aan boord, de katten zijn niet te genieten en nog steeds (zee)ziek met alles er op en aan. Ook als we verder varen naar Kas zit het niet echt mee maar dat mag de pret niet drukken. Er is altijd wel een beloning, deze keer in de vorm van een grote zeeschildpad onder onze boot terwijl we aan een steiger bij een lokaal restaurantje liggen. Ook worden we hier getrakteerd op donder en bliksem, gelukkig liggen we goed. Ondanks het onstabiele weer vertrekken we de volgende ochtend naar de baai van Kalkan.

Na een vermoeiende tocht liggen we in de baai van Yesilkoy Limani, een prachtige ankerplaats. Dat vinden er meer, in de middag ligt de baai vol met boten die tegen de avond meerendeels ook weer zijn vertrokken en we weten nu ook waarom.
Er staat een enorme swell.