MAART 2005

 

We zijn volop bezig de puntjes op de i te zetten. Onze woonkamer gaat zo langzamerhand op een berging lijken met spullen die klaar staan om meegenomen te worden naar de boot. En na een dagje Hiswa komt er nog het een en ander bij.

Verder vullen we onze tijd met afscheid nemen van vele mensen. Iedereen nog bedankt voor de vele kado’s en goede wensen die wij mochten ontvangen.

Zelfs de laatste week staan er voor mij nog wat afspraken bij de tandheelkunde op het programma, na 2,5 jaar behandelen wordt ook hier (eindelijk) afscheid genomen.
Op de valreep wordt de motor van John verkocht en ons huis bijgehouden, weer wat zorgen minder.


Goede vrijdag is onze dag van vertrek naar Turkije, onze ouders komen op de koffie om afscheid te nemen. De auto is volgepakt, de katten zijn er klaar voor en vroeg in de middag vertrekken we. Het lijkt een goed begin te worden, geen files en een stralende dag. Maar dit blijkt schijn. In het centrum van Venlo springt een slang, het water spuit rechtstreeks op de generator. Voor het treinstation van Venlo repareert John de schade en met behulp van een stadwacht die ons voorziet van water rijden we een uurtje later Venlo weer uit.
Maar geluk is niet aan onze zijde, na een flinke wolkbreuk onderweg in Duitsland gaat er een een rood accu-lampje branden en stoppen we op een rastplatz bij Koblenz. De generator blijkt stuk.

Daar staan we dan, zelfs de accu is leeg. Dus de Duitse wegenwacht gebeld. Deze komt, maar kan helaas niets voor ons doen. Als hij het verhaal hoort en ziet hoe slecht we er aan toe zijn besluit hij ons te begeleiden naar een Renault-garage in Koblenz waar we een koude nacht doorbrengen in de auto.
De katten zijn modelkatten, geen gepiep en gejengel, wie had dat gedacht. Ik heb intussen flinke griep en lijk koorts te hebben.

Na een hele lange nacht staan we 's ochtends al vroeg te trappelen van ongeduld. Helaas kan de garage ons niet direct helpen, maar na wat rondbellen blijkt een ander bedrijft wel open en een generator op voorraad te hebben. Tijd begint te dringen, deze avond moeten we nog in Ancona arriveren om de veerboot te halen.

Rond half tien rijden we eindelijk de snelweg op, nog 1100 km te gaan. John rijdt zoveel mogelijk om mij te ontlasten. Rond half negen komen we eindelijk Ancona (Italie) binnen rijden.
We hebben het gered.
Na inchecken kunnen we aan boord, de katten worden verbannen naar een speciale ruimte (niet om over naar huis te schrijven).
Direct naar bed, oververmoeid.


De reis op de veerboot duurt 2 dagen en 3 nachten, waarvan ik bijna niets heb meegekregen. John brengt intussen zijn tijd door met Dolf de Vries (bekend van acteerwerk en het schrijven van reisboeken) en zijn vrouw Lout. Het is goed gezelschap, maar John heeft het zowieso naar zijn zin op de veerboot.


Eindelijk op dinsdag arriveren we in de haven van Cesme (Turkije).
Het lijkt wel een slechte film, het volgende probleem is dat de laadklep van de veerboot niet open kan. Daar staan we dan op de kant te wachten totdat de auto van de boot af kan. Begin middag, na bijna 5 uur wachten is het zover, onze auto kan eindelijk het land op. Nu nog door de douane, gelukkig voor ons haken zij halverwege de rij af met controleren. Het is al aardig laat (tegen tweeen) en we moeten nog zo’n slordige 600 km afleggen.

Na drie kwartier rijden krijgen we ook nog eens een klapband, een hulpzame politieman komt ons helpen (van de wal in de sloot). John krijgt het op zijn zenuwen van deze (goedbedoelende) bemoeial. Na een paar uur rijden breekt ook nog eens onze koppelingskabel, welke ook door John vervangen wordt en tegen negenen komen we dan eindelijk doodmoe in Finike aan.
Ik ben niet meer aanspreekbaar en duik als het bed is opgemaakt er gelijk in.


De volgende dag zien we pas wat een bende het is, ondanks de koorts probeer ik toch te helpen met schoonmaken, terwijl John al enige uren druk in de weer is. Een anti-biotica kuur moet er voor gaan zorgen dat ik weer beter wordt. Veel vitamientjes en een kacheltje aan om warm te blijven.
Het is namelijk steenkoud.

Volgens lokalen is het te koud voor de tijd van het jaar. We hebben ze maar niets over ons pechvogeltje verteld, maar hopen zelf stilletjes dat een van de katten dit beestje snel vangt........

:-(