JULI 2002

 

Het eindpunt is dus Finike. Na overleg over de beste plek (veiligheid, bereikbaarheid, betaalbaar) zijn we hierop uitgekomen. De laatste dagen is het bloedheet, met temperaturen van boven de 40°C in de schaduw. En nu de boot op het droge moet worden gezet is dat geen pretje. Zo’n huis op palen is veel warmer dan een boot…

De start in Nederland lijkt vlotter te gaan dan verwacht. Waar Jolanda het idee had om pas bij aankomst te gaan kijken voor een baan, leek het mij handiger om dit al onderweg te beginnen. De verstuurde sollicitatiemails leiden tot aardig wat respons, het medium wordt kennelijk intussen als volwaardig beschouwd. Ik heb al een aantal uitnodigingen voor een eerste kennismakingsgesprek en we besluiten zo snel mogelijk tickets te boeken. De ouders zijn dolblij te horen dat we zo snel al komen en bij paps en mams Hoedemakers kunnen we voorlopig de eerste weken logeren.

Er moet nog wel veel geregeld worden, voordat we ons huisje op palen achter kunnen laten.

 

Het pakken van de belangrijkste spullen kost meer tijd dan verwacht en we zijn hier dan ook dagen mee bezig. Uiteindelijk worden we op 11 juli s’ochtends heel vroeg (03:00) na wat onduidelijkheid bij het taxibedrijf toch opgehaald en met katten en 60 kilo bepakking de auto in gewerkt om naar Antalya op het vliegtuig te stappen richting Düsseldorf. Door ons verlate vertrek komen we erg laat aan op het vliegveld en worden we dan ook met spoed geholpen.

De katten vormen nog een probleem, Jolanda wordt overdonderd door vragen van de beveiliging en het lijkt er op dat we zonder de beestjes moeten vertrekken. Ik kijk de situatie aan, vraag wat er aan de hand is en krijg van de beambte te horen dat de papieren niet in orde zijn. Hierop kijk ik naar Jolanda en begin enorm tegen haar uit te vallen, “Waar zit jij met je gedachten, heb je de goede papieren thuis laten liggen? Hoe kun je dat vergeten, waar ben je mee bezig?” om vervolgens mijn excuses richting beambte en toegesnelde collega’s te maken. Intussen hoop ik dat Jolanda het spelletje begrijpt en me niet ondoordacht de volle laag teruggeeft. Ik leg de beambten uit dat we wel degelijk alle papieren hebben en dat alles tot in de puntjes verzorgd is, anders zouden we immers niet met de katten op vakantie gaan, wel? Vervolgens zit ik Jolanda, nu wat geestdriftiger, op de huid – ik moet opletten niet té enthousiast te worden..... :-).

Er begint nu echt een situatie te ontstaan waarmee baliepersoneel en veiligheidsmensen duidelijk in hun maag zitten. Er is kort overleg, de eerste beveiligingsman komt dan naar ons toe en zegt dat het goed is, de katten worden gelabeld en we mogen door! Deze situatie heeft zo zijn voordelen, want de overbagage wordt tot slot niet in rekening gebracht. In het vliegtuig vallen we als een blok in slaap om pas tegen de landing weer wakker te worden.

 

Eenmaal in Düsseldorf is er een emotioneel weerzien met mijn ouders. Ze zijn dolblij dat we er zijn en we raken de eerste tijd maar niet uitgepraat. De katten zitten in de tussentijd beduusd in hun kooien en moeten duidelijk wennen aan de drukte om hen heen. Eenmaal in Rosmalen mogen ze in de afgesloten tuin rond, en wennen ze langzaam aan de vaste grond onder hun pootjes.

Zo wennen wij langzaam aan de vertrouwde omgeving, die we met heel andere ogen bekijken dan voorheen. We zijn opgetogen over de kleinste dingen, verbazen ons over alle voorzieningen, de luxe, gewoontes, ideeën, maar vooral over de onnozelheden die in dit land toch het belangrijkste zijn in het leven van alledag. De verhalen van onze reis worden vaak na een half uur terzijde geschoven om plaats te maken voor de orde van de dag.

Jolanda en ik maken intussen plannen over hoe verder. We besluiten zo lang te gaan werken tot het weer mogelijk is om te gaan varen. We vinden allebei het bootleven leuk en zijn het er over eens dat je dat het best kunt beleven op jonge leeftijd. Ook willen we allebei graag Azië en Pacific zien en meemaken. De volgende reis zal dan waarschijnlijk alsnog door het Suezkanaal gaan, richting Australië en Nieuw Zeeland.

Als richtdatum houden we voorlopig voorjaar 2008 aan, afhankelijk van de verdiensten moet dat er volgens mijn berekeningen ruim in zitten.

 

De eerste gesprekken bij de potentiële werkgevers verlopen goed, maar intussen is Jolanda al vanaf medio juli aan de slag!

Als commentaar hierop stelde ik dat je via een uitzendbureau dan wel sneller aan de slag bent, maar tegelijk ook minder tijd hebt om naar een vaste baan uit te kijken. Als ik medio augustus de keus heb tussen een drietal contactaanbieders ben ik dan ook blij dat ik hierin mijn gelijk krijg. Overigens kan ook Jolanda per 19 augustus voor vast beginnen bij Coppens Trucks in Geffen. Jolanda gaat op advies van de tandarts in deze tijd ook voor het eerst naar professoren bij de bijzondere tandheelkunde in het Radboud-ziekenhuis in Nijmegen vanwege erfelijke problemen met haar tanden.

Ikzelf besluit voor het kleinste bedrijf te gaan werken wat me een aanbod heeft gedaan, SIDN in Arnhem. Dit lijkt me een erg bijzondere en veelbelovende baan met een erg breed werkveld, als lijnmanager. Dit laatste heb ik nog niet mogen doen en lijkt me dan ook een erg leuke uitdaging, al vind ik de positionering van personeelszaken, finance en ondersteuning wel vreemd in een lijnafdeling. Het bleek in de gesprekken dat er een professioneel organisatieadviesbedrijf met de beschrijvingen van de nieuw te vormen organisatie bezig was, dus daar moet over nagedacht zijn. En omdat het bedrijf bezig is met een insourcingstraject kan ik de afdeling bovendien nog helemaal zelf invullen.